Co dziesiąty Polak boryka się z obsesyjną potrzebą, a raczej przymusem pracy. Pracoholicy to najczęściej osoby młode i niezwykle ambitne. I w większości kobiety – podchodzą do niej bowiem bardziej emocjonalnie i zazwyczaj mocno się angażują. Pracoholizm jest jednym z uzależnień behawioralnych, takich jak hazard lub zakupoholizm. Chociaż jest uzależnieniem, jest też społecznie akceptowany, ponieważ kojarzy się z pozytywnie postrzeganymi cechami, takimi jak: pracowitość, odpowiedzialność, zamożność. Często jednak nie dostrzegamy różnicy między tymi cechami a nałogiem pracy.

Pracoholik miewa też obsesyjną potrzebę kontroli. Relaks i zanurzanie się w chwili obecnej powoduje u niego lęk. Jak każde uzależnienie, pracoholizm działa destrukcyjnie: pojawia się wyczerpanie psychiczne i fizyczne, kłopoty ze snem, koncentracją, bólem głowy, wrzody żołądka. Pracoholizmowi towarzyszy też wypalenie zawodowe, które prowadzi do depersonifikacji, czyli obojętnego reagowania na innych ludzi. To prosty mechanizm: nadmiar bodźców przy braku regularnego rozładowania stresu prowadzi do totalnego znieczulenia. A ono z kolei – do obniżonego poczucia własnej wartości, spadku radości z dokonań osobistych oraz niskiego przekonania o własnej kompetencji, i kryzys mamy gotowy.

Pracoholizm wpływa bardzo na relacje z innymi ludźmi. Gdy zaciera się granica między życiem zawodowym a prywatnym, człowiek traci zdrowy dystans, wypala się w i w jednym, i w drugim. Relacja cierpi, bo nie jest się partnerem, tylko odgrywa się w niej zawodową rolę.

Pracoholizm częściej dotyka osób, dla których ambicje zawodowe mają szczególne znaczenie. U podstaw leży zwykle zachwianie poczucia własnej wartości. Dzięki pracy dość łatwo zrekompensować sobie braki w innych dziedzinach.

Pracoholicy muszą nauczyć się relaksowania, czytania książek dla przyjemności, siedzenia na ławce w parku. Dobrze też wyznaczyć sobie cel, niezależny od pracy. Chodzi o to, aby przestać żyć w tym celu, żeby pracować – a zacząć pracować po to, by znaleźć szczęście w innych obszarach.

(tekst Aleksandra Nowakowska, Sens, sierpień 2015)

Kategorie: Kariera praca HR